Fango's hondenleven

Een paar 10.000-den bezoekers op 2 jaar tijd .... dat verdiend een echte website (vonden wij).

Vanaf heden kan je Fango’s avonturen volgen op

www.Pyr-world.be

Behalve Fango’s dagboek vind je er diverse links naar rasverenigingen, een beknopt levensverhaal van onze eerste Pyreneer, nuttige tips, een gastenboek, een regenboogbrug, enz.

Dus vanaf nu, nog één adres

www.Pyr-world.be

Een tijdje terug hadden we deelgenomen aan de Demo-dag in de rasvereniging en naar aanleiding van deze leerrijke dag hadden we ons ingeschreven voor de JoHo-dag. Een JoHo-dag is eigenlijk een clubmatch waar iedere jonge hond van minder dan 2 jaar mag voorgesteld worden om alzo te ervaren hoe het er op een echte show aan toe gaat. Naar aanleiding daarvan hadden we in het verleden een paar shows bezocht kwestie van toch een beetje voorbereid te zijn. Thuis hadden we uiteraard een beetje geoefend om Fango een paar elementaire zaken bij te brengen.

Zondagochtend dan, tijdig opstaan was de boodschap zodat Fango rustig de tijd had om te eten en zijn dagelijkse wandeling te maken alvorens we richting Beringen vertrokken. Er was veel bekend volk en toen Fango’s grote vriend Balou toekwam kon de pret niet meer op. Binnen de kortste keren lagen ze te rollebollen en hadden ze nog alleen maar oog voor elkaar. Later op de dag  kwam ook Tosca toe en zo werd het weer een gezellig onderonsje.

Omstreeks 11u begonnen dan de keuringen, alle honden waren ingedeeld volgens geslacht en leeftijd. De keurmeester keek streng toe en nam ruim de tijd om elke hond uitvoerig te bekijken en te keuren.

Na de middagpauze was het eindelijk onze beurt. Net voor ik de ring instapte gierden de zenuwen door me heen. Wij zijn als eersten aan de beurt en het gaat al bijna onmiddelijk fout. De keurmeester maakt een nogal bruske beweging naar Fango’s hoofd en die wil met een instinktieve refleks uithalen. Nadat ik de keurmeester duidelijk maakte dat het Fango’s eerste keer was ging hij wel iets rustiger te werk. Het showrondje lopen vormt geen enkel probleem, dan volgt het eindeloze wachten terwijl de keurmeester zijn bevindingen laat noteren. Elke seconde lijkt een uur te duren en natuurlijk moet Fango mooi in stand blijven staan wat uiteraard geen simpele opgave is. Na die eindeloze minuten mogen we onze plaats in de rij innemen en moeten we geduldig toekijken terwijl de andere honden uit onze groep gekeurd worden. Ik merk meerdere keren dat de keurmeester ook de andere honden in de ring gadeslaat terwijl hij met de keuring bezig is, dus probeer ik Fango zo goed mogelijk in stand te houden.

Geduldig wachten terwijl de keurmeester laat noteren ....

Daarna is het tijd voor de prijsuitreiking, er worden nog een paar ereringen samengesteld en zo vloog de dag weer voorbij.

S’avonds was Fango doodop en na zijn avondmaal heeft hij geen millimeter meer bewogen, net als wij trouwens.

Eindelijk zomerse temperaturen in Belgie. Na twee weken afwezigheid gaan we opnieuw naar de hondenschool. Blijkbaar worden er elke eerste zondag van de maand overgangsproeven gedaan indien er voldoende intresse is binnen de groep. De anciens in de B-klas gaan ervoor, de debutanten zoals wij doen mee  voor de sport. De examinator legt aan de debutanten uit dat de proeven hetzelfde zijn als in de A-klas, maar hier wordt vooral op de afwerking en de aandacht van de hond gelet. Er is ook een extra proef waarbij de hond alleen ter plaatse moet blijven. Elke correctie of extra commando is puntenverlies. Er zijn slechts 3 puntenklassen, “Dju” is onvoldoende, “Goed” en “Bravo” spreken voor zichzelf. Om over te gaan moet men op alle proeven minstens een “Goed” hebben.

Voorstellen, volgoefening, voedsel weigeren, oproepen en basishoudingen vormen geen enkel probleem ondanks dat we gedurende 2 weken niet geoefend hebben. Nergens is een tweede commando nodig en op een kleine correctie na tijdens de volgoefening is het een foutloos parcours.

Apporteren loopt minder vlot, vooral omdat de apport tot in de afgebakende circel  rond de begeleider moet gebracht worden. Mits de nodige aanmoedigingen die ons punten zullen kosten brengt Fango de apport net binnen het randje van de circel. 

Het ter plaatse blijven is spannend: alle honden moeten los blijven liggen en de geleiders moeten een 10-tal meter afstand nemen. Opeens gaat er ééntje op wandel, een tweede volgt, een derde, een vierde, Fango wordt onrustig en als de laatste ook op wandel gaat wordt het hem te sterk en geeft hij het ook op.

Bij de puntentelling merk ik  dat de meeste anciens toch op één of andere proef een “Dju” hebben. Slechts 1 heeft een “Bravo” over gans de lijn, een andere overal “Goed” en deze mogen dus overgaan. Ook bij de debutanten hebben de meesten meerdere “Dju’s”, ééntje heeft “Goed” over gans de lijn maar wordt aangeraden om toch in de B-klas te blijven. Grote verrassing voor ons: over gans de lijn “Bravo”, de extra aanmoedigingen tijdens de apport hebben geen strafpunten opgeleverd aangezien een Pyreneer volgens de examinator geen apport-hond is. Eén punt voor de examinator!

We mogen dus overgaan naar de C-klas maar besluiten om toch nog in de B-klas te blijven. De instructeur heeft daar geen probleem mee en vind het zelfs een verstandige beslissing gezien onze blitz-carrière in de B-klas.

Enkele sfeerbeelden van de jaarlijkse bbq georganiseerd door de rasvereniging ...

Fango en Tosca: respect voor een veteraan

Fango en Fiston Balou: speels en boordevol energie

Toppunt van vermoeidheid: in slaap vallen in je drinkbak

We zijn in Noord Spanje voor een weekje platte rust. We zitten kort bij de Franse grens en gaan op zoek naar het fameuze klooster waar Pyrenese berghonden gefokt worden. Met een ‘basic’ wegbeschrijving gaan we op weg ....

Zou dit de ingang zijn?

We zijn blijkbaar op de goede weg ...

Of toch niet ... Pyreneers blijkbaar niet toegelaten

Eindelijk gevonden

De eerste dag van een nieuwe maand, het zou volop zomer moeten zijn. Ondanks dat de lucht er allesbehalve zomers uitziet gaan we toch naar de hondenschool. Geheel onverwacht kondigd de instructeur aan dat er vandaag overgangsproeven zijn. Niemand is verplicht om deel te nemen maar de groep zegt unaniem ja en dus gaan we ervoor.

Eerste proef, het voorstellen van de hond verliep heel goed al wil Fango natuurlijk de examinator uitbundig goeie dag zeggen.

Tweede proef, de volgoefening + een slalom tussen de andere honden: de volgoefening verloopt probleemloos maar de slalom iets minder want Fango wil uiteraard al zijn vriendjes gaan begroeten.

Voor de derde proef, voedsel weigeren, wordt er smakelijk worst op het terrein gelegd en we moeten er vlak tegen aflopen. De verleiding is groot, een kleine correctie is nodig maar de worst blijft onaangeroerd.

De vierde proef, de basishoudingen zitten, liggen en rechtstaan leveren een foutloos parcour op.

De vijfde proef, het op afstand oproepen van de hond begint eerst een beetje twijfelend maar heeft toch een goede afloop.

En dan de zesde proef, opporteren: een Pyreneer vind zulk een spelletjes zinloos, maar desondanks toont Fango zijn goede wil en brengt hij de apport tot op 1m van mij zodanig dat we hier goede punten krijgen.

En dan het spannende moment met het verdict. Tot mijn grote verbazing zijn we met onderscheiding geslaagd en worden we vanaf volgende les in de B-klas verwacht. Volgens de examinator hebben we op 2 van de 6 proeven een perfect, op 3 zeer goed en 1 maal voldoende.

Van Fango’s vriendjes zijn er nog 4 geslaagd die vrijblijvend naar de B-klas mogen en 5 anderen mogen jammer genoeg nog niet overgaan.

Wijzelf waren natuurlijk aangenaam verrast en ook zeer trots op Fango omdat we op een acht-tal weken in de nieuwe hondenschool zulk een mooi resultaat behalen.

Gisteren hoorde ik Fango hetvolgende tegen zijn maatje zeggen:

"Ik heb mijn baasjes al goed afgericht, telkens ik iets goed doe geven ze mij een snoepje ......"

Afgelopen zondag was het Demo-dag in de rasvereniging. Op een Demo-dag wordt alle informatie verstrekt aan hondenbaasjes ivm het meedoen aan hondenshows. Alhoewel we nooit zullen deelnemen aan grote hondenshows en we nooit met Fango kunnen fokken hadden we ons uit intresse toch ingeschreven en dus gingen we richting Lommel.

Er waren een tiental honden, de meesten nog in hun eerste levensjaar. Eerst kregen we een stevige brok theorie over wat een hondenshow inhoud, waarom deelnemen (of juist niet deelnemen), de papierwinkel en uiteraard het ganse verloop van zo’n evenement. Fango vond het duidelijk niet intressant want regelmatig liet hij zijn ongenoegen blijken. Hij zou het uiteraard veel leuker gevonden hebben om te kunnen ravotten met de andere honden.

Dan was het tijd voor de praktijk. Er werd een show-ring geimproviseerd, compleet met ringmeester, keurmeester en schrijver. De honden werden ingedeeld in 2 groepen en de show kon beginnen. Eerst was de groep met de kleine puppies aan de beurt en dan de iets volwassener honden waaronder Fango. Iedereen kreeg de kans om zijn hond voor te stellen en zijn show-rondje te lopen. Fango was rustig in de ring maar toch wel gespannen en dat was de keurmeester in spé toch wel opgevallen. Het show-rondje lopen en de eigenlijke keuring ging dan wel zeer goed. Dat is alvast positief. We zijn toch wel benieuwd hoe het zou verlopen op een echte show. Wie weet in de toekomst .....

En wat vond Fango ervan? Die vond het vooral leuk dat hij weer nieuwe vriendjes heeft zoals Fiston Balou en Noa en al degenen waar we de naam van vergeten zijn.

We hadden de hondenschool al een paar weken stopgezet omdat we gewoonweg geen goed gevoel meer hadden bij deze hondenschool. Maar we willen uiteraard ook een sociale en gehoorzame hond en daarom nemen we contact op met een andere hondenschool. We leggen gans de situatie (operatie, niet tevreden van huidige hondenschool enz) uit aan de clubverantwoordelijke. Uiteindelijk stelt hij voor dat we eerst een paar keer langs komen tijdens de lessen om alzo de werking van de club te bekijken en we mogen ook 1 proefles meedoen, dit alles zonder verdere verplichtingen.

Wat ons onmiddelijk opviel was de rust op het terrein, elke groep honden had zijn eigen afgebakend terrein, geen geroep en getier van instructeurs en begeleiders wat resulteerde dat de honden ook veel rustiger waren. Al tijdens de proefles was het duidelijk dat in deze school een veel gemoedelijker sfeer hing. Ook het contact tussen hond en instructeur was veel persoonlijker.

Effe een briefje van mezelf want baasje zit altijd maar vanalles over mij te schrijven  maar nu wil ik ook wel eens een verhaaltje schrijven, nl over wat ik enkele weken geleden heb meegemaakt .

Ik had al een tijdje in de mot dat Baasje en Vrouwtje nogal nerveus waren. Er werd vanalles van de zolder gehaald en vreemde dingen klaargezet en er werd ook zo een raar ding op het dak van de auto gezet. Ik begreep het allemaal niet zo goed en liet hen maar rustig begaan. En dan op zekere dag werden al die dingen in de auto geladen.  Ook al mijn speelgoed werd in een  bak gestoken, evenals een partij koekjes en een zak met hondenbrokken en die verdween op zijn beurt in de auto.  Er werd heel nerveus over en weer gelopen tot de baasjes vroeger dan normaal gingen slapen.

En dan opeens, het was nog midden in de nacht en dus pikkedonker buiten, vertrokken we allemaal samen met de auto. We reden verschillende uren na elkaar en er kwamen alsmaar meer auto’s op de weg, soms reden er wel 5 naast elkaar. Gelukkig stopten we regelmatig en dan maakten we een korte wandeling of speelden een beetje.

Na een uur of 10 in de auto, pfff dat was wel lang stilzitten voor mij,  reden we een hele lange brug over met allemaal water om ons heen en even later kwamen we op een plaats, een camping noemt zo iets blijkbaar,  waar alles uit de auto werd gehaald. Ik begon natuurlijk onmiddelijk de omgeving te verkennen met als resultaat dat ik moest vastliggen aan een lange leiband van 10m. Dat was natuurlijk stom van mij, eigen schuld dikken bult. De baasjes begonnen een vreemde constructie op te bouwen en dat bleek later voor een tijdje ons huisje te worden.  

Vanaf dan was het puur plezier, we maakten lange wandelingen op het strand, we deden uitstapjes met de auto en soms gingen we gewoon luieren op het strand. Dan kon ik enorme putten graven en ondertusen de baasjes vol met zand gooien. De baasjes waren dan altijd een beetje boos maar ik denk dat ze het niet zo erg vonden want soms hielpen ze zelfs mee.  De golven vond ik wel een beetje vreemd, die komen van ver aangerold en komen met veel lawaai  en schuim op het strand aan.

We gingen ook regelmatig naar de haven waar boten toekwamen met allemaal glinsterende dingen in, vissen noemt men zo iets.

Op de camping moest ik mij wel gedragen, ik mocht er geen  plasjes doen, mocht niet blaffen naar de andere honden. Dat was toch wel effe wennen want de baasjes waren altijd kort bij mij om me te bestraffen als ik iets uitpeuterde. S’Morgens kreeg ik na het eten altijd een stukje crokante baguet als toetje, dat is pas lekker.

Na een dag of  8 was het mooie liedje echter uit, alles werd afgebroken, in de auto geladen en reden we naar huis. Opnieuw 10uur in de auto, maar ik heb veel geslapen want zo’n weekje vakantie is toch wel best vermoeiend.

Hopelijk komen er nog veel van deze.

Dikke berepoot vanwege Fango.

Vakantie aan de Franse Atlantische kust ...

Dat is ...

Lange wandelingen maken op de eindeloze stranden ...

Putten graven waar je bijna helemaal kan in verdwijnen ...

Je ongelofelijk smerig maken in het zand ...

Uitrusten na al dat graafwerk ...

Pootje baden (maar ook niet meer dan dat) ...

s'avonds tevreden indommelen

12 april 2007

Fango's eerste verjaardag .... de tijd gaat snel

hmmm, een vreemd pakje in de tuin ...

 .... effe openmaken ....

.... waaw, een lekker been!

Smikkelen en smullen maar.

Het is al enkele dagen stralend weer, dus maken we van de gelegenheid gebruik om met Fango zijn eerste trip met de boot te maken. Omdat het allemaal nieuw is voor hem mogen we uiteraard niets forceren en hem rustig de kans om aan alles te wennen. Thuis had hij al uitgebreid de boot kunnen besnuffelen en ook het geluid van het proefdraaien was niet echt een probleem.

Zodra de boot te water is maak ik een kort tochtje alleen waarbij Fango mij continu nieuwsgierig in het oog houd vanop de wal. Dat is alvast een goed begin. Daarna meer ik aan en leg de looplank uit. Tot onze grote verbazing zit Fango bijna onmiddelijk op de boot. In den beginne is Fango een beetje onwennig door de deining van het water maar dat gaat snel over. We blijven nog even tegen de wal liggen en na een tijdje  start ik de motor. Nog steeds geen probleem. Dan komt het grote moment, we gooien de trossen los en varen zo traag mogelijk weg van de wal. Langzaam drijven we de snelheid op en verwijderen ons verder van de wal. Fango vind het duidelijk een leuke bezigheid want alles trekt zijn aandacht, het opspattende boegwater, de opvliegende watervogels, de wandelaars op de wal.

Na een half uurtje varen we terug naar de wal, kwestie van de eerste keer niet te overdrijven. Missie geslaagd en de scheepvaart is een bootsman rijker.

Een aanval vanuit de linker flank ...

Goeie save ...

Vandaag hebben we afspraak in de dierenkliniek voor een controlebezoek. Fango’s revalidatie verloopt naar wens, motoriek en spiermassa zijn bijna helemaal zoals het moet. Fango’s conditietraining mag stelselmatig opgevoerd worden, hij mag eindelijk op eigen kracht (proberen) in en uit de auto te springen. Er wordt wel benadrukt dat we alles rustig verder moeten opbouwen. Tenzij we iets abnormaals vaststellen moeten we niet meer op controle in de dierenkliniek.

Eindelijk, bijna 5 maand later, na 2892 kilometers in de wagen, 15 zwemsessies, 9 dierenkliniekbezoeken en een aantal raadplegingen bij onze dierenarts kunnen we deze periode afsluiten en de toekomst positief tegemoet zien.

Vandaag gingen we in de hondenschool de eerste keer naar de A-klas. Een hele verandering want hier geen speelse aanpak, er waren een 50-tal honden op het veld, welliswaar verdeeld over verschillende groepen, en bovendien lag het terrein er heel drassig bij. Fango vond al dat nerveuze gedoe helemaal niet leuk en we waren beiden blij toen de les was afgelopen. Op weg naar de auto merkten we dat Fango lichtjes mankte. Als dit volgende week opnieuw het geval is zullen we vragen om te mogen degraderen naar de beginnersgroep.

Het is al een tijdje rustig na die hectische periode. Half februari had het een beetje gesneeuwd en Fango begreep er niets van. Allemaal vreemde dingen die uit de lucht vielen, hij wist zowaar niet welk sneeuwvlokje hij eerst moest beetnemen.

Alles verloopt naar wens met Fango, onze wandelingen zijn al verlengd tot 30 a 35 minuten. Hij is nu echt het pup-stadium ontgroeid en dat heeft hij duidelijk getoond door op een paar dagen tijd al zijn favoriete knuffels in de vernieling te bijten. Af en toe toont hij tegenover ons tekenen van dominantie maar dat onderdrukken we op de gepaste manier.

Ondertussen weegt Fango 35kg, en dat begint serieus door te wegen als we hem in en uit de auto moeten zetten. Thuis gebruiken we hiervoor de loopplank, maar op verplaatsing is het handwerk.

Volop genieten van de eerste zonnestralen ... de fotos spreken voor zich.

Donderdag 01 februari: 

Tijd voor een evaluatie in de dierenkliniek. Fango’s motoriek is nog niet optimaal maar er is grote vooruitgang tov vorig bezoek. Bij traag stappen is er nog een kleine  overstrekking, in lichte looppas is hier bijna niets van te merken. Eindelijk .... na 15 hydro-sessies, 9 bezoeken aan de dierenkliniek en nog een paar keer bij de dierenarts kunnen we zeggen dat Fango bijna volledig hersteld is. Er zijn nog een paar punten die we moeten opvolgen, zoals de overstrekking en het lichtjes uitdraaien van zijn knie. We kunnen nu echt starten met de heropbouw van zijn conditie ondermeer door tijdens de wandelingen een tiental minuten stevig door te stappen afgewisseld met een lichte looppas. Dit laatste zou dan ook een positieve invloed moeten hebben op zijn motoriek. Wekelijks mogen we de wandelingen met een vijftal minuten verlengen.

Woensdag 24 januari:

Vandaag loopt Fango 3 x 10 minuten op de loopband wat rekening houdend met de extra belasting door het water toch overeenkomt met een serieuze wandeling. Tijdens onze terugrit naar huis slaapt Fango als een blok maar eens thuisgekomen is hij hyperactief en onmogelijk rustig te krijgen. Uiteindelijk maken we nog een korte wandeling van een tiental minuten waarna hij eindelijk rustig is.

Zondag 21 januari  gaan we voor het eerst sinds lange tijd opnieuw naar de hondenschool. De weken afwezigheid en gebrek aan oefeningen laat zich duidelijk merken. Ook hier kunnen we dus van nul herbeginnen. Tegen het einde van de les heeft Fango toch min of meer begrepen wat er van hem verwacht word. Enkele weken oefenen en we zitten terug op het oude niveau van net voor de operatie.

Woensdag 17 januari:

Half januari:

Fango voelt zich met de dag beter want hij speelt zelfs met een bal en begint ook dingen te apporteren, iets wat hij tevoren nooit wou doen. Na drie sessies begint de hydro al duidelijk resultaat te geven want het ogenschijnlijk mank lopen door de overstrekking verbeterd bijna van dag tot dag. We brengen een bezoekje aan de hondenschool en bespreken de situatie met de instructeur. We kunnen volgende week terug starten met de hondenschool, maar zullen slechts een gedeelte van de les bijwonen.

We merken ook aan verschillende dingen dat Fango volwassen begint te worden, oa aan zijn lichaamsbouw en het meeste aan zijn manier van plassen, hij begint namelijk te twijfelen tussen poot opheffen of niet.

We krijgen bericht van de fokker dat Fango’s stamboom is aangekomen. Bij de overhandiging kan dan tegelijkertijd aan de garantie voldaan worden. Door wederzijdse belemmeringen kunnen we echter niet onmiddelijk een afspraak vastleggen, maar uitgesteld is niet verloren.

De eerdere problemen met de weblog worden bijgelegd en mits een paar aanpassingen  kunnen we opnieuw starten.

Begin januari:

Eindelijk een grote stap vooruit, de wondjes zijn al een paar dagen droog, alle korstjes zijn verdwenen, dus mogen we terug naar de hydro. Fango’s  enthousiasme is heel laag en hij  werkt dus met weinig motivatie zijn eerste zwem-sessie af.

We beginnen ook terug de loopplank te gebruiken om Fango in en uit de auto te zetten. Fango heeft ondertussen een schofthoogte van meer dan 70 cm en weegt 32kg, geen overschot maar gezien zijn situatie ideaal.

Oudejaar 2006: We vieren oudejaar thuis en hebben vrienden op bezoek. Ook Fango’s vriendin Fenja is erbij. Het is een hartelijk weerzien tussen beide honden na weken scheiding. Fango moet het wel nog steeds rustig aan doen en daarom houden we de honden apart maar we maken wel een korte wandeling.

Iets voor middernacht lijnen we de honden aan en gaan we in de tuin om het vuurwerk te bewonderen. Gelukkig zijn er geen harde knallen, de honden hebben alleen oog voor elkaar en reageren nauwelijks op het vuurwerk. We hebben een bewogen jaar achter de rug en wensen dus dat het nieuwe jaar beter zal verlopen. 

Eind december: De wondjes genezen bijna zienderogen. Op 28 december gaan we opnieuw op controle naar de dierenkliniek. Alles verloopt goed, er is wel een mankementje in Fango’s motoriek. Er is blijkbaar een overstrekking van Fango’s voet waardoor hij ogenschijnlijk mank loopt. Normaal moet dit in orde komen met de hydro, Fango’s achterpoot is tenslotte 4 weken ingepakt geweest en daardoor zijn de spieren totaal verzwakt en moet hij opnieuw “normaal” leren stappen. De wondjes zijn bijna volledig genezen, dus met een beetje geluk kunnen we kort na nieuwjaar starten met de hydro.

Woensdag 20 december: Het is telkens een gans gedoe om de wondjes te ontsmetten. We merken wel dat Fango lichtjes mankt en nooit volledig op zijn rechterachterpoot steunt.

Maandag 18 december: Het wordt ééntonig maar we gaan nogmaals op controle naar de dierenkliniek.

Het goede nieuws is dat de zwelling volledig weg is, dus het verband mag er definitief af. Fango heeft wel schaafwonden overgehouden van het verband. Dus moeten we meermaals per dag de wondjes ontsmetten en dan zalf en poeder aanbrengen. Nu het verband er af is zien we hoe Fango’s achterpoot verzwakt is want hij staat onzeker op zijn achterpoten te wiebelen.

We mogen terug starten met onze korte wandelingen.

Dinsdag 12 december: We gaan op controle in de dierenkliniek. De zwelling in Fango’s knie is goed geminderd maar men speelt op zeker en Fango’s achterpoot wordt opnieuw helemaal ingepakt tot de volgende controle as maandag.

Vrijdag 8 december: In de dierenkliniek doen we nogmaals het ganse verhaal. Fango wordt licht verdoofd om het onderzoek te vergemakkelijken. Bij nader onderzoek zien we dat er vanalles beweegt in Fango’s knie, dat ziet er niet goed uit en we vrezen voor het ergste.Er wordt radiografie genomen en gelukkig zit alles nog op zijn plaats en is er niets gebroken. Fango’s knie zit wel vol met vocht, dus wordt zijn achterpoot terug helemaal ingepakt en wederom een berg medicijnen. Fango krijgt ook een behandeling met accapuctuur. Omdat Fango opnieuw een aantal dagen binnenhuisarrest heeft krijgen we een middeltje om Fango rustig te houden. Dus staan we terug even ver als daags na de operatie, net nu alles goed ging en de wonde al een tijdje droog bleef.

Donderdag 7 december: Het manken is verminderd  maar Fango’s knie is licht gezwollen. We zijn er niet gerust in en nemen contact op met de dierenkliniek. We leggen een afspraak vast voor volgende dag voor een diagnose.

Woensdag 6 december: Het is een stormachtige dag. Bij onze thuiskomst halen we Fango zoals gewoonlijk onmiddelijk uit zijn ren. Terwijl ik zijn voederbak neem gaat Fango uit de ren. Net op dat moment blaast de wind de deur dicht, Fango schrikt, wil er nog snel doorlopen maar hapert met zijn net geopereerde achterpoot achter de deur. Hij heeft zich duidelijk pijn gedaan want een paar uur later begint hij te manken.

Dinsdag 5 december: Het poeder is zeer doeltreffend want de wonde blijft droog. De korstjes komen beetje bij beetje los.

Zondag 3 december: We gaan langs in de hondenschool zodat we ook eens een leuke uitstap maken met Fango ipv van steeds naar dierenartsen en klinieken. We nemen wel niet deel aan de les. De Sint is op bezoek in de hondenschool en met een berg hondenkoekjes keren we na een half uurtje huiswaarts.

Donderdag 30 november:

Vandaag moeten we langs gaan in de dierenkliniek voor controle. Als we ons klaarmaken om naar de dierenkliniek te vertrekken merken we dat Fango steeds minder graag in de auto wil.

Aangekomen in de dierenkliniek wordt Fango uitbundig onthaald en vertroeteld met hondenkoekjes. Fango wordt aan een uitgebreid ondezoek onderworpen. Alles verloopt blijkbaar naar wens. We mogen verder doen met onze korte wandelingen, voor de rest moet Fango het nog steeds rustigaan doen. De wonde is nog steeds niet volledig droog, we krijgen poeder mee dat we meermaals per dag op de wonde mogen aanbrengen. Zodra alle kortsjes van de wonde af zijn en de wonde blijft 5 dagen droog mogen we starten met de hydro. We leggen een nieuwe afspraak voor controle vast op 28 december.

Maandag 27 november:

We gaan effe langs bij de dierenarts omdat de wonde op een paar kleine plaatsen vochtig blijft. Het is geen etter, dus gewoon vermijden dat Fango aan de wonde likt.

Donderdag 23 november:

Fango begint zich te vervelen door het binnenhuisarrest. Als we uit werken zijn vestigd hij meermaals zijn aandacht op ons behangpapier en de de voetmat. Hij laat ook duidelijk merken dat de korte wandelingen best veel langer mogen zijn, maar we moeten keihard zijn en volgen de ons opgelegde instructies.

Dinsdag 22 november:

Eindelijk terug gaan wandelen. Het is wel een beetje vreemd, Fango aan de linkerhand en een chronometer in de rechterhand, maar het is een begin.

Maandag 20 november:

Vandaag nemen we zoals gevraagd telefonisch contact op met de dierenkliniek om verslag uit te brengen van Fango’s toestand. Eigenlijk hadden we niets te melden behalve dat alles tot nu toe goed is verlopen. We mogen starten met een paar korte wandelingen van enkele minuten per dag. Dit mogen we langzaam opbouwen tot 15 minuten tegen half december. Fango krijgt nog wel binnenhuisarrest tot 30 november, de dag dat we moeten langsgaan voor de controle.

We gaan ook langs bij onze dierenarts om het verband te laten verwijderen. De wonde is heel goed genezen, het is duidelijk een verademing voor Fango dat het verband er af mag. De dierenarts benadrukt wel dat het nu zeer belangrijk is dat Fango het rustigaan doet.

Zaterdag 18 november:

Fango begint af en toe lichtjes te steunen op zijn rechterachterpoot. Het verbaasd ons telkens weer hoe snel een hond herstelt van zulk een ingreep. Het is een zonnige herfstdag en Fango ligt gans de dag te luieren in de zon.

Donderdag 16 november: Fango’s toestand verbeterd zienderogen. Vandaag is hij uitgebreid de tuin gaan inspecteren.

S’avonds krijg ik via de  telefoon een stortvloed van woorden over me heen waar geen letter tussen te krijgen is. Blijkbaar worden de woorden op Fango’s weblog door bepaalde mensen zodanig verdraaid totdat alles slecht en verkeerd kan worden  geinterpreteerd. Ik besluit dan ook alle berichten van de blog te verwijderen wat me een karrevracht mails oplevert met de vraag om de blog toch maar verder te zetten.

Woensdag 15 november: Aangezien Fango s’ochtends nog zeer onrustig is en nog duidelijk de nawerking van de narcose ondervind regelen we een doggy-sit terwijl we uit werken zijn.

s’Avonds bij onze terugkeer is het een blijgezinde Fango die ons verwelkomt, blijkbaar zijn de bijwerkingen van de narcose nu verdwenen. Ik leg de keuken vol met stukken vasttapijt zodat Fango een stevige grip heeft.

Dinsdag 14 november: 8u s’ochtends, het is vreemd stil in huis, nog een paar uur geduld ....

Rond 15u30 vertrekken we richting dierenkliniek om Fango te gaan ophalen.

Toch wel zielig als we Fango zien met zijn ingepakte achterpoot.

We krijgen alle details van de ingreep, alleen al van het verhaal te horen wordt je misselijk.

We krijgen een pak goede raad mee, een hoop medicijnen en een checklist. We leggen ook een afspraak vast voor de controle. Er wordt ook benadrukt dat we op elk moment van de dag of de nacht mogen opbellen als we iets abnormaal zien.

De assistente doet ons voor hoe we Fango het best helpen bij het rechtstaan en liggen, en ook hoe we hem in en uit de auto moeten helpen. Eerste klas service!

Thuisgekomen is Fango heel onwennig, hij wiebelt onzeker heen en weer op zijn 3 poten. Uiteindelijk legt hij zich toch neer op zijn plekje en slaapt hij voor de rest van de avond.

s’Nachts is Fango heel onrustig en moeten we meermaals opstaan.

Het aftellen is begonnen. Nog een paar uur alvorens we Fango wegbrengen naar de dierenkliniek. De spanning stijgt en de nerveusiteit neemt toe.

Rond 16u vertrekken we richting dierenkliniek. Eerst wordt er radiografie genomen van Fango's bekken en achterpoten. De foto's worden besproken met de chirurg, het valt nog heel goed mee, de patella situeert zich tussen de tweede en de derde graad. Er is geen axiale verschuiving, dus wordt het geen al te drastische ingreep.

Terwijl Fango daar rustig ligt te slapen tengevolge van de verdoving komt de flashback toen we 6 maand tervoren Sidney moesten laten inslapen.

19u: tijd voor de operatie. We blijven nog even bij Fango tot hij volledig onder narcose is en vertrekken dan huiswaarts.

21u45: het verlossende telefoontje, Fango is aan het ontwaken, de operatie is goed verlopen.

Zondag 12 november:

We gaan de laatste keer naar de hondenschool. Fango is duidelijk de lieveling van de instructeur. Hij vervult blijkbaar een voorbeeldfunctie want momenteel is hij de enige die al af en toe zonder leiband mag werken.

In de namiddag zetten we alles klaar voor zijn nachtje hospitalisatie, zijn deken en een paar knuffels zodanig dat hij toch de vertrouwde geur van thuis meeheeft.

Woensdag 07 november:

We gaan voorlopig de laatste keer naar de hydro. Het nieuws van de operatie heeft zich blijkbaar al verspreid want de therapeut is reeds op de hoogte.

Ook deze keer doet Fango zijn uiterste best in het zwembad, zelfs het naspoelen en het droogapparaat vormen geen enkel probleem.

S’avonds breng ik de fokker op de hoogte dat de operatie voor aanstaande maandag is.

Dinsdag 06 november:

We nemen contact op met de dierenkliniek waar Fango zal geopereerd worden. Er wordt een datum vastgelegd voor de operatie, maandag 13 november. Een vreemd gevoel overvalt ons want we zitten met tientalle vragen waar we geen antwoord op hebben.

Dinsdag 31 oktober:

Fango gaat voor de zesde keer naar de Hydro. Hij heeft er duidelijk zin in want hij werkt zijn zwemsessie enthousiast af. Volgens de therapeut maakt hij duidelijk vordering bij de opbouw van zijn spiermassa.

Tijdens de korte wandelingen merken we dat hij op minder goede momenten duidelijk last krijgt van zijn Patella, maar er zijn ook veel momenten dat hij er blijkbaar geen last van heeft.

Maandag 30 oktober:

Via via komen we in contact met de mensen die zich over Cindy ontfermen. Cindy is een Pyreneer die uit een asiel werd gehaald en Patella en Hd heeft.

We vragen onze dierenarts om alle voorbereidingen te treffen voor de operatie.

Maandag 23 oktober:

We maken ons lid  bij de Belgische  vereniging van eigenaars en fokkers van Pyrenese Berghonden.

Zondag 15 oktober:

Om het socialisatieprocess van Fango niet in het gedrang te brengen gaan we terug naar de hondenschool. In samenspraak met onze dierenarts en de instructeurs bespreken we de situatie en mits de nodige voorzorgen kunnen we zonder problemen opnieuw de lessen bijwonen. Fango mag niet spelen met de andere honden, de oefeningen zijn vooral gericht op aandacht. Oefeningen op houdingen moeten tot een minimum beperkt worden.

Begin oktober: Terug thuis van een zorgeloze vakantie.

Fango gaat voor de eerste keer naar de hydro. De therapeut legt ons uit hoe alles in zijn werk zal gaan. Eerst een 10-tal minuten in het spa-bad om te ontspannen, daarna een half uurtje zwemmen en om af te sluiten opnieuw in de spa. Later kan er nog de loopband bijkomen. Het zwemmen vind Fango zeer leuk, maar de spa duidelijk niet. Waarschijnlijk is water van 40gr iets te warm voor een Pyreneer.

Via mail hou ik de fokker op de hoogte.

30 september:

We vertrekken gepakt en gezakt richting Atlantische kust in Frankrijk. Eindelijk nog eens vakantie met een hond op de achterbank. Fango is zeer rustig tijdens de heenreis. Aangekomen op de camping moet hij vastliggen aan de lange leiband. Dat vind hij niet zo leuk en laat dat duidelijk merken, maar na een tijdje is zijn boze bui over en geniet hij van het rustige vakantieleven, het zachte najaarsweer en de korte uitstapjes. Voor de rest gedraagd hij zich alsof hij al jaren gekampeerd heeft.

Waar zijn we nu toch aanbeland? En zoveel water overal ....

Vakantie .... da's genieten ....

Eind september:

Fango’s voorpoot is volledig genezen, en we herplannen onze eerder uitgestelde snippervakantie. We hebben een aantal afspraken vastgelegd bij de hydrotherapeut.

Zaterdag 09 september:

We zijn uitgenodigd op de terugkomdag bij de fokker in Nederland. Het weerzien van Fango met zijn nestgenoten is uitbundig. Aangezien Fango het rustigaan moet doen blijft hij gans de tijd aan de leiband. Eén van Fango’s zusjes wijkt bijna geen moment van zijn zijde. We zwijgen in alle talen over ons probleem tegenover de andere eigenaars

Begin september   nemen we contact op met een kinetherapeut voor huisdieren en die bevestigd het knieprobleem, patella luxatie. Hij raad ons hydrotherapie aan, dit is geen definitieve oplossing maar de therapie zal alvast het herstel na de operatie bevorderen. Een operatie is zowiezo onvermijdelijk, maar we moeten wachtten tot Fango minstens 7 maanden oud is.

We brengen de fokker op de hoogte om de situatie uit te leggen, die vindt het bijzonder jammer maar benadrukt toch dat alle eerdere gemaakte afspraken zullen nagekomen worden.

Aangezien Fango het rustigaan moet doen zetten we de hondenschool stop om erger te voorkomen.

Maandag 28 augustus:

Nauwelijks verbetering. Verder onderzoek brengt niet veel aan het licht in verband met de voorpoot. Waarschijnlijk spierverrekking, enkele weken aangepaste medicatie en vooral veel rusten. Daar gaat onze snippervakantie. Wat er nog wel aan het licht kwam is dat het knieprobleem toch wel ernstige vormen begint aan te nemen.

Zaterdag 26 augustus:

Een regenachtige ochtend, Fango komt iets te enthousiast vanuit de tuin de keuken in, maakt een slipper en zijn linkervoorpoot slaat vreemd onderuit. Resultaat: Fango kan met moeite op zijn voorpoot steunen. Dierenarts geraadpleegt die ons aanraad om te wachtten tot maandag, indien dan geen verbetering verder laten onderzoeken. In afwachting platte rust.

Half augustus:

Fango groeit stevig door, heeft een goede eetlust en lijkt kerngezond.  Niets wijst erop dat het knieprobleem ernstige vormen zal aannemen. Zelfs het miezerige en koude augustusweer krijgt ons humeur niet kapot.

We schrijven ons in bij een hondenschool om Fango zo sociaal mogelijk op te voeden. We leggen de situatie voor aan de instructeurs, en laten Fango dus niet spelen of loslopen. Oefeningen moeten tot een minimum beperkt worden. Enkel werken op socialistatie en geduld is de boodschap.

We plannen nog een snippervakantie begin september zodat Fango alvast de geneugten van een vakantie kan ontdekken.

Eindelijk terug leven in huis.

Na een paar dagen aanpassing heeft Fango zijn plaatsje  in onze roedel gevonden. Na een week is hij volledig zindelijk, s’nachts slaapt hij rustig door maar tegen de ochtend maakt hij ons steeds wakker omdat hij dringend moet plassen. Fango wordt dikke maatjes met Fenja, de Appenzeller pup van vrienden.

Zondag 30 juli:

Nadat we een nachtje hebben doorgereden wordt de auto snel uitgeladen en na een korte rustpauze vertrekken we ietwat nerveus richting Nederland. Daar aangekomen blijkt dat de pups flink zijn doorgegroeid. We krijgen de laatste goeie raad mee, en na een ontroerend afscheid tussen fokker en pup keren we terug naar Belgie.

Vrijdag 14 juli:

We vertrekken richting Spanje voor 2 weken ontspanning, eindelijk kunnen alle emoties van de laatste weken opzij gezet worden. Op onze bestemming aangekomen is het toch een harde confrontatie. Het jaar voorheen lag Sidney te genieten op het terras en nu is datzelfde terras leeg en stil. De eerste dagen zijn vrij moeilijk maar dan overwint het vakantiegevoel en de positieve vooruitzichten alles.

Zondag 9 en maandag 10 juli:

Er wordt druk gegoogeld en gaan langs bij onze dierenarts om zoveel mogelijk info te bekomen. De dierenarts stelt ons gerust, indien het knieprobleem erger wordt kan dit zonder problemen operatief opgelost worden. We hebben ons hart verloren aan deze mooie pup en s’avonds nemen we contact op met de fokker om te melden dat we deze pup nemen. Wij geven door aan de fokker dat we hem Fango willen noemen en we spreken af dat we Fango na ons verlof komen ophalen op zondag  30 juli. Ondertussen zorgt hij voor het papierwerk en de nodige inentingen.

 

Zaterdag 8 juli:

We vertrekken richting Nederland. De ontvangst door de fokker en 4 pups is hartelijk.

Het probleem met de reu wordt uitgelegd, hij heeft een iet wat losse knieschijf. Alles wordt besproken, de mogelijke gevolgen, de garantie, de financiele kant. We vragen en krijgen bedenktijd tot volgende dinsdag.

1 juli  – 21u30:

Terug thuis, eerste werk is op zoek naar pups. Via via komen we terecht bij een fokker in Nederland. Er zijn nog 3 pups beschikbaar, 2 teefjes en één reu. Maar met de reu is er een probleempje. We maken een afspraak om alles door te nemen. We nemen zowiezo via de telefoon een optie op de reu en spreken eerstvolgende zaterdag af.

26 juni:

s’Morgens staat er een bericht op de voice mail van fokker 2 met de vraag om dringend terug contact op te nemen. Met gemengde gevoelens bel ik hem op: zelfde scenario, dekking mislukt, geen pups. De vakantiesfeer is plots zeer ver weg.

24 juni – 18u30:

We zitten te genieten van een smakelijke barbeque als plots de GSM overgaat. Op de display lees ik de naam van fokker 1. Slecht nieuws, de dekking is mislukt, geen pups. De rest van het eten blijft staan. We gaan met slechte gevoelens slapen, hopend dat het bij fokker 2 wel gelukt is.

Begin juni:

Het leven gaat verder, we leven op hoop, half juni nadert, weldra hebben we nieuws over de pups. We vertrekken met een goed gevoel voor 2 weken naar Corsica. Een bestemming die reeds lang op ons verlanglijstje stond maar gezien het warme klimaat  niet kon met Sidney.

Zaterdag 20 mei:

De atmosfeer in huis blijft negatief, we regelen een aantal snipperdagen en we vertrekken voor het eerst sinds vele jaren alleen op vakantie. We gaan bewust naar een streek zonder herinneringen aan Sidney. De leegte is goed voelbaar, we kunnen niet echt genieten van de vakantie maar het verzet toch onze gedachten.

Dinsdag 16 mei:

De twijfel slaat toe, is de dekking gelukt? Gaan er voldoende reuen in het nestje zijn? Er word opnieuw gegoogeld, opnieuw gebeld en een afspraak gemaakt met een andere fokker. Scenario bijna identiek. Pups eind juni, beschikbaar eind augustus, ook hier nummer 4 op de wachtlijst. Pittig detail, de vader van de 2 nesten zou dezelfde zijn. Zouden dit teveel toevaligheden zijn?

Zondag 14 mei:

We rijden richting fokker. Hoopvol maar tegelijkertijd ook angstig. Gaan we de confrontatie aankunnen? We worden door de fokker en de honden  hartelijk ontvangen. Er waren pups voorzien rond eind juni, beschikbaar rond eind augustus, we stonden als vierde op de wachtlijst voor een reu. Dus met een beetje geluk ...

Zaterdag 13 mei:

Week-end, anders altijd een feest, nu deprimerend stil. Het blijft een moeilijk moment om s’morgens op te staan en niet begroet te worden door een witte blije massa. We beseffen dat het zo niet verder kan, ik start internet op, er word gegoogeld, enkele minuten later hebben we telefonisch contact met een fokker van Pyrenese berghonden, er word een afspraak geregeld, s’anderdaags om 15u.

Vrijdag 12 mei:

Een moeilijke opgave wacht ons, we moeten terug onder de mensen en zullen waarschijnlijk 10-talle keren het verhaal moeten doen. We vermijden zoveel mogelijk de mensen en komen na een psychologisch  zware werkdag thuis .... een leeg huis ... een stil huis. Het lijkt nog ondraagelijker dan de dag voorheen. We vertrekken weer doelloos, redenen zoekend om toch maar niet te moeten thuisblijven.

Donderdag 11 mei, 16u30:

We hebben zopas de urne met de stoffelijke resten van Sidney in ontvangst genomen en rijden zwijgzaam huiswaarts. Onze gedachten zijn constant bij Sidney, aan de ontelbaar veel mooie momenten en avonturen die we samen hebben beleefd.  Thuis aangekomen krijgt de urne de mooiste plaats in de woonkamer. Het valt op dat er een loodzware stilte en een ondraagelijke leegte in huis hangt. Het is een onmogelijke opgave om in zulk een atmosfeer te blijven en we rijden doelloos rond met de wagen. We zetten onze telefoons af, want we willen niemand spreken.

Toen we in mei 2006 vrij onverwacht onze hond moesten laten inslapen na een keiharde diagnose, was het eigenlijk vrij snel beslist dat we opnieuw een hond zouden nemen, maar we zouden toch eerst onzelf de tijd gunnen om ons verdriet te verwerken.

Hier volgt de story vanaf het moment dat we huiswaarts rijden na de crematie van onze grote knuffelbeer.